......
.....
.....

Нейдзе ў 2003 годзе шукаў я аднаго запсэўдоненага фацэта,
і выпадкова натрапіў на Рыдэля.
Праз яго выйшаў на ДзьУжы (Дзёньнікі Ўжыве), і на БелВікі.
Лісты яго пра БелаГаляндыю...
Сутычкі з Флёравай-Шапакляк, "мір'ам-белорусі"...
Кожная сеціўная зьява была ў яго пад увагай
бад беларускім кутам пагляду.

Каб ня Рыдэль дык  мы напэўна дасюль стагналі, што раскладка
ЖЖ ёсьць на ўсіх мовах акрамя
беларускай. Падумалася аўтаматычна пра
нашую заўсёдную беларускую бяду-гора.
Але тут прасьцей.
Гэта статыстычная верагоднасьць. Чым больш
беларускіх людзей, тым больш Рыдэляў.
Чэсьць яго памяці. Дзякуй яму , што павялічыў
гэтую верагоднасьць.

С меня спроси, меня прости,
И в Русь меня вожми,
И упокой меня в Руси,
В неё меня вжени,

О, не стряси меня с Руси,
О, не струси с Руси –
Прости, прости меня, простри,
Простри меня внутри.

Поёт далёкая трава,
Поёт, что ты права,
О Русь моя! возьми ж меня
За всё и навсегда!

Грядёт Эон, и рухнет Трон,
И Тьма падёт во тьму!

И, трепеща, восславил Он
Иуду и Фому…

АДСЮЛЬ: 

http://sherman.livejournal.com/152013.html

Для каго такі рынак патрэбны,
Калі ўсё даражэе штодня?
Гэты шлях дэмакратаў ганебны,
Дзе багаты з багатым--радня!

(Тонкая выкшталцоная гіронія: напісана
пра самага багатага ч-ка ў Беларусі)

- Էհ՛, բալա ջան՛, թոռքերից փախել ենք, ыնգիլ ենք նիգռեռի ձեռքը՛:

Opomena (M. Antić)

Važno je,možda i to da znamo:
čovek je željan tek ako želi.

I ako sebe celog damo,
tek tada i možemo biti celi.

Saznaćemo tek ako kažemo
reči iskrene, istovetne.

I samo onda kad i mi tražimo,
moći će neko i nas da sretne.

Вось-жа пра маё стаўленьне да азэрботаў. У сямейным фальклоры
засталіся нейкія няясныя спасылкі пра траюродную цёцю мамінага
прадзеда, якую ўратавалі некалі ў Баку “ад татараў” спогадныя
расейцы, сям’я тэлеграфістаў. Больш пра адмоўны імідж азэраў
з асабістага досьведу дадаць не магу.

Наадварот.

Некалі, гадоў ** таму, я зайшоў у ашчадкасу, каб, на маміну прозьбу,
заплаціць за сьвятло за месяц. Стаю сабе з жыроўкай у чарзе, аплаціў,
квітанцыя, усё такое.
Як выходзіў, мяне спыніў нейкі стары дзядзька з цёмным усьмешлівым тварам, у
вялізнай кепцы і ў памятым строі: “Мал-чь-кь, памагай-напішь
адырс ісдэс.”
У яго непрыемна сьмярдзела з роту. Ён працягнуў мне свой пашпарт,
дзе прапіскавы штамп; я напісаў, як чэсны савецкі хлопчык, гэты
адрас у нейкай квітанцыі.
“Уй, маладэц. Как завут?” Я назваўся.
Усьмешка спаўзла з твару старога дзядзькі. Покуль я зьдзіўлена
глядзеў на яго, той залез у партманэт, выняў купюру з дзядулем
Ленінам, і ўсадзіў мне ў кішэню. Гэта былі 10 рублёў, на мой
тады розум—фантастычная сума. “Мал-чь-кь, ты ні вінэват.
Ты харошь мал-чь-кь. Расты балшой, харшо учыс”. Ён павярнуўся
і стаў да вакенца ашчадкасы. Я вагаўся—што рабіць, але страх
(“А як ён--вар’ят?”), ягоны смурод і дзяцінная мая сквапнасьць узялі сваё.
Я куляй вылецеў з ашчадкасы, намацваючы купюру цагельна-
вясёлкавага колеру ў кішэні сваёй тэніскі.
Увечары, выслухаўшы мяне, мама спытала: “Які быў адрас?
Ты помніш?” Я памятаў: “АзССР, г. Шуша, вул. Азізбекава, 1”.
Мама сказала: “А-а-а-а. Вось як. Дзе тыя грошы?” Я вагаўся,
у галаве раптам стрэліла—каб разьмяніць на дзьве сінія пяцёркі,
і даць ёй--адну. Але я выцягнуў той чырвонец і падаў маме.
“Дзясятка?!” Яна прысела на стула, задумалася. “Ну што-ж.
Гэта твае грошы, ты дапамог чалавеку. Купі сабе сусьліка,
ты так хацеў”. Так я займеў сусьліка, пра якога назаляў
маме некалькі месяцаў. Яго звалі Шушык-бек Азізбекаў,
або проста: Шушык.

90-годдзе Рэспублікі Арменія.

Аднаўленьне армянскай незалежнасьці пасьля зьнікненьня
Кілікійскага Царства ў 1375 годзе--падзея, па сваёй
значнасьці для армянаў роўная стварэньню Ізраілю ў
1948 годзе. Сёлетні травень багаты на круглыя даты.

БНР абвешчаная раней, але пратрымалася значна карацейшы час.

Darečy, бонус пра дэ-фактнае прызнаньне незалежнасьці Арцаху,
праз anestacia (прабачкі за бл-мову):


25 июля 1993 года

Министерство обороны Нагорного Карабаха,
Командующему Армией господину С.Бабаяну

В случае аналогичного обязательства обеих сторон обязуемся сроком на три дня, в течение которых будет достигнута договоренность о встрече руководителей Азербайджана и Нагорного Карабаха, прекратить любые наступательные операции, ракетные, артиллерийские обстрелы, воздушные бомбардировки.

и.о. министра обороны АР С.Абиев

Азербайджанская республика. Министерство обороны
Баку, проспект Атарбекова, 3 ...................

Да гэтага магу дадаць, што маё стаўленьне адносна азэрбайджанцаў
досыць прыязнае. З увагай сачу за падзеямі ў краі Нізамі, Эсад-бея і Каспарава.
Спадзяюся на хутчэйшы адварот току нафтапрадукцыі з басэйну Касьпія і прылежных
краінаў праз Закаўказь, мінуючы Расею, на Эўксіна-Балтыцкі Калектар, як вучыў Зянон.

Зачапіла пісань Натальлі Кірычэнкі, і дыскусыя вось тут: http://natalya-kiriche.livejournal.com/309180.html

З самага раньняга дзяцінства таямніца існаваньня двух кшталтаў чалавецтва непакоіла і хвалявала. Вось тут, побач з табой у дзіцячым садку скачуць і сьмяюцца людзі, чамусьці апранутыя ў іншыя адзёжы, з па-іншаму падстрыжонымі валасамі. Што за прытча, у іх яшчэ і па-іншаму, страшнай ранай, выглядае месца, дзе ў мяне тырчыць зграбны і зручны стручок!

Паступова, праз сям'ю, дз.садок і школу прыйшло тэарэтычнае разуменьне падзелу гендарных роляў, разуменьне адмысловасьці дзяўчынак, а таксама кабетаў, бабушак, сьпявачкі Сенчынай і касманаўткі Церашковай.

Але жахлівая наканаванасьць і няўхільнасьць таго, што вось гэтыя твае хахатушкі-аднаклясьніцы,
што гуляюць сёньня ў клясікі за школай, некалі будуць гатаваць ежу і праць бялізну нейкаму чужому дзядзю--падсьвядома камянём сядзела ў сьвядомасьці. Я, безумоўна, дзякаваў лёс, што мне дадзена было нарадзіцца хлопцам. Але адначасова мурашкі беглі па сьпіне ад таго, што РАПТАМ у сваім наступным уцелявеньні (я дасюль веру ў мэтампсыхоз) мне прыйдзецца мець вульву, сцаць седзячы, стаяць-чакаць пад сьцяной на танцах, нараджаць у пакутах, вішчэць на мужа каб аддаваў грошы, і г.д.

З маленства разумеў, што бацька і матка няроўныя ў сваіх грамадскіх ролях, што матчыны восем гадзінаў працы не канчаюцца, калі яна вяртаецца з працы дадому. І што кандыдатам навук яна зарабляе меней, чым бацька без навуковай ступені, хоць скончылі той самы інстытут.

Потым прыйшоў пубэртат, і пытаньняў гендарнага кшталту стала яшчэ болей. Балянс паміж плятанічным заляцаньнем і патрэбамі плоці фасцынаваў маю істоту. Ён намацваўся мною доўга і пакутліва, і таму напэўна вопыт карнальнай веды прыйшоў пазьней, чым у большасьці сяброў і аднаклясьнікаў.

Ня ведаю, ці меў бы я гэткія-ж думкі й адчуваньні, калі-б лёс зрабіў мяне мэга-ёбарам з сотнямі партнэрак: быцьцё ўсё-ж у пэўны спосаб мадыфікуе сьвядомасьць. Але гендар

Дасюль гендарныя рэчы, суіснаваньне ў барацьбе супрацьлегласьцяў двох адменных тыпаў чалаецтва падаюцца мне як рэч вытлумачальная , але разам неспасьцігальная, не да зразуменьня.
Напэўна гэта той цень, тая шэрая зона жыцьця, дзе неспавядальнасьць Божых шляхоў адчуваецца гэтак моцна у нашыя цынічныя і ўсёведна-ўсёбачныя часы.

Сяньня я быў усьцешаны непрыхаваным бракам рацыі й глуздоў аднаго фацэта, якога перакасавурылі (http://guralyuk.livejournal.com/955691.html) словы з майго постынга амаль 3-x гадовай даўніны.

Я і зараз не шкадую, што шчыра вынес на суд усяго (тэарэтычна) сьвету сваю эстэтычную нэгацыю зьнешняга вобліку сваіх суайчыньнікаў--і свайго вобліку ў тым ліку. Усім беларусам ёсьць над чым працаваць у гэтым пляне.

Юрый Шаўцоў (гураўлюк)--такі сабе Алан Чумак ад паліталёгіі, ціпа—саўковы жрэц геапалітыкі. Пазабавіў мяне сваім хваравітым успрыняцьцем маёй адарацыі перад ягонай здольнасьцю дэзарыентаваць навінарскія і паліталягічныя структуры, выстаўляючы сябе як эксьперта па розных асьпэктах гісторыі й сучаснасьці Беларусі й краінаў Усходняе Эўропы. Прачытаўшы паўтары кніжкі пра украінскі нацыянальны рух падчас Другой сусьветнай вайны, гэты паліт-Алан дадаў, як сур'ёзныя творы, ідэялягізаваныя ташноцікі савецкіх партызанаў, і цяпер накрымзоліў ксёнжку пра Ўкраіну ў апошняй вайне. Ну талент, дый годзе! Прайдзісьвецкі унік... Алан Чумак, як грыцца, паліць у тамбуры цыгарку.

Юрый Усевалодаланавіч, чакаю на ксёнжку пра крах італьянскай акупацыі Эрытрэі! Спадзяюся што выкарыстаеце хоць пару першакрыніцаў. Чао.

Натрапіў на такую вось архіўную цікавостку (амэрыканскія
турысты-праваабаронцы занатавалі сьпіс патрэбнага для
грузінскіх дысыдэнтаў), 1987 год:

REQUESTED:
<…>
Zviad Gamsachurdia (whose command of English is perfect):
[19 Gali St., Tbilisi 380009, Tel. No. 22 15 87.]

1. Bochensky (-i?) Dialectical Materialism (or: Diamat);
2. Emir Eddin Shadhili, Nishoon Nama (Namu?) (also known as the Book of Symbols);
3. Idries Shah, anything except The Sufis;
4. works of Yarabi (Arabi) ibn el Arabi, e.g. Arabic Alchemy works;
5. works of Levy-Strauss (about mythology);
6. 6/ books on Hieronymus Bosch;
7. works about the School of Chartres (French, 12th century);
8. works on or by the Platonists of Chartres (Bernardus Sylvester, Bernardus of Chartres & others);
9. Ibn Ezzu, Diagnosis.

Merab Kostava (who does not speak English)
<…>

Вынікі маёй зацягнутай шматдзесяцігоддзевай экспэртызы
віееельмі кіслыя: рэальны чал значна дальшы ад цямтага мною ўяву.

1. Жыцьцё ва ўсіх, ад акадэміка Наваёрскай Акадэміі Мастацтваў і Навукаў, і да зэка (злодзея-“баншчыка”) з Аршанскай папраўча-працоўнай калёніі—ЁСЬЦЬ БАРАЦЬБА ЗА РЭСУРСЫ з прадстаўнікамі свайго біялягічнага віду.

2. Жыцьцё ёсьць кшталт шахаў: мусіш ведаць рухі й прадбачыцт наступствы, НЯ КОЖНЫ КРОК ЁСЬЦЬ МАГЧЫМЫ.

3. Кожнай чал.істоце ўласьціва займаць узровень з МІНІМАЛЬНАЙ ПАТЭНЦЫЙНАЙ ЭНЭРГІЯЙ.

4. Міжчалавечыя кантакты ўносяць, як па Гайзэнбэргу, узбурэньне ў адносінах, таму найлепшы, ЧЫСТЫ КШТАЛТ АДНОСІНАЎ—НЕ АСАБІСТЫ, а праз пасярэдніцтва (ціліфонт, пошта/ snail mail, voice mail, e-mail, пераказ прывітаў праз сваякоў ды іншых сяброў-знаёмых).

5. УСЁ СУМНА, АЛЕ ПРАДКАЗАЛЬНА. Ня трэ’ было тузацца з усім тым
гэтулькі год.

Дай Божа сказаць праз год, што год гэты 2008-мы
цудоўны быў і шчасьлівы, і каб усе наступныя гады ня горшыя былі.

Чытаю тэрапэўтычную кніжку,В. М. Аляксееў, "Навука пра Ўсход", 1982.
Найвялікшы сіноляг, можа ўсіх часоў. Вядучы расейскі/савоцкі дык пэўна.
Раптам натрапіў на ягонае паведамленьне, што ў 1910 годзе пераклаў (“з дапамогай экспэртаў”) на беларускую мову 2 кітайскія апавяданьні, што былі надрукаваныя ў “журнале” “Наша Ніва” (ёсьць бібліяграфічныя спасылкі : Даос з гор Лао. С кітайская мовы перэклаў--.Наша Ніва, 1910, № 23-24, 10 (23) іюня. Гульня з мячам у падводным царстві. Кітайская казка з “Тысячы апаведаньнёў Лао Дзай-Дзы”. Пер. З кіт., Наша Ніва, 1910, №28, 8 (21) іюля). Вось гэта файнінг, вось гэта ддда.

Пераваліў зеніт жыцьця--чытаць ужо хутка акуляры трэба выпісваць,
і першыя сівыя валасы палезьлі. Эх каб яшчэ адзін саракоўнік які мо'

Я належу ці не належу да РБ--заблытаўсь.
Йэстэм яе грамадзянінам, але--калі згадаць
Рортыеў выраз пра "стыдацца свайго краю льга
адно нагэтуль, наколькі адчуваеш, што ён--твой":
ганебнай іпастасі свайго краю ў выглядзе "РБ" я не
стыдаюся ані, бо гэтая палітхворма бы на іншай плянэце.

І так вось не стыдацца--сорам, напэўна...

А пагранбык на мяжы, з пустымі вачыма і марамі пра
ад'ём майго нотбуку і зьместу маёй банк-карткі, сумліваў пра
належнасьць маю ня мае абсалютна.

Лу--прэч. Ягоны рэжым ня мусіць існаваць даўжэй за рэжым нацыянал-сацыялізму. Ня мусіць. Так!

Сяньня сустрэча з саўком адным прыгадала мне такую штуку, якую адчуў, як быў гэтым летам у Беларусі:
я не люблю фізычна твары сваіх суайчыньнікаў. Брыдаюся, бля, гэтага обшчаства кіслых ябальнікаў. Яно грэх напэўна шматпудовы, але вось так неяк стала… Сапсуты я вузкімі ўсьмешлівымі тварамі Захаду, і верне на ваніты, калі трапляецца шырокі наморшчаны ябальнік ліца з нерашучым выразам («кусаць ці ўцякаць»).
А цяпер самае жахлівае: толькі што падыйшоў да люстра—я... тыповы член гэнага обшчаства. Плястапэрацыя дапаможа?

Plavi čuperak

Čuperak kose obično nose
neko na oku,
neko do nosa,
al ima jedan čuperak plavi
zamisli gde?
- U mojoj glavi.
Kako u glavi da bude kosa?
Lepo.
U glavi.
To nije moj čuperak plavi,
već jedne Sanje iz šestog "a"
Pa šta?
Videćeš šta - kad jednog dana
čuperak nečije kose tuđe
malo u tvoju glavu uđe,
pa se umudriš,
udrveniš,
pa malo - malo... pa pocrveniš,
pa grickaš nokte
i kriješ lice
pa šalješ tajne ceduljice,
pa nešto kunjaš,
pa se mučiš,
pa učiš - a sve koješta učiš.
Izmešaš rotkve i romboide.
Izmešaš nokte i piramide.
Izmešaš leptire i gradove.
I sportove i ručne radove.
I tropsko bilje.
I stare Grke.
I lepo ne znaš šta ćeš od muke.
Sad vidiš šta je čuperak plavi
kad ti se danima mota po glavi,
pa od dečaka- pravog junaka
napravi tunjavka i nespretnjaka.

У далёкім казачным 1985 годзе да нас у Гомель прыехала выкладчыца сэрбскахарвацкай мовы ( Read more... )

ჩემი თბილისი

მე მიყვარს მუქი ბადრიჯანი,
და წიგნის სქელი გარეკანი,
მე ია მიყვარს იისფერი,
შენი იერი მშვენიერი,
მე მიყვარს ღვინის სმა და ქეიფი,
საწოლად, მერე, მატყლის ლეიბი,
მაწონი მიყვარს, არაჟანი,
და ჩუქურთმიანი აივანი.
მე მიყვარს მთაში ხეტიალი,
და სიბნელეში ფიჩხის ალი,
მე ხახვი მწვადთან მიყვარს ბლომად,
და შემოდგომას - ზაოტობა,
მე მიყვარს ძალიან ბევრი რამე,
ყოველი მიყვარს დღე და ღამე.
არ მიყვარს მხოლოდ სიყვარული,
რომელშიც უნდა მისცე ფული.